မင်းသမီး၏ အလှ ဇာတ်တော်

မင်းသမီး၏ အလှ ဇာတ်တော်

ရှေးသောအခါက ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်း မင်းပြုစဉ်အခါက၊ ဘုရားအလောင်းတော်သည် မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုမင်းသမီးသည် အလွန်လှပပြီး၊ အလွန်ကောင်းမွန်သော ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိသည်။ သူသည် သူ၏ အလှအပကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသမီးသည် နန်းတော် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်ရှုနေခိုက်၊ လမ်းဘေး၌ သစ်သီးရောင်းနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသည်။ အဘွားအိုသည် အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေလှပြီး၊ အသီးများ မရောင်းရပါ။

“အဘွား၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆင်းရဲမွဲတေလှပါသနည်း” ဟု မင်းသမီးက မေးလေသည်။

“အရှင် မင်းသမီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ဆင်းရဲပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ သစ်သီးများ မရောင်းရပါ။ ကျွန်ုပ်၏ မိသားစုသည် အစာငတ်ပြတ်နေပါသည်” ဟု အဘွားအိုက ညည်းတွားလေသည်။

မင်းသမီးသည် အဘွားအို၏ အဖြစ်ကို ကြားသိရသောအခါ သနားစိတ် ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ အလှအပကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော်လည်း၊ သူ၏ သနားစိတ်သည် ပို၍ ကြီးမားသည်။

“အဘွား၊ အသင်သည် စိတ်မပူပါနှင့်။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား ကူညီမည်” ဟု မင်းသမီးက ပြောလေသည်။

မင်းသမီးသည် သူ၏ ရွှေ လက်ကောက်နှင့် ရွှေ ဆွဲကြိုးကို ချွတ်၍ အဘွားအိုအား ပေးအပ်လေသည်။

“အဘွား၊ ဤရွှေတို့ကို ယူ၍ အစာဝယ်စားလော့။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား ကူညီလိုသည်” ဟု မင်းသမီးက ပြောလေသည်။

အဘွားအိုသည် မင်းသမီး၏ ကရုဏာစိတ်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ကြည်နူးလေသည်။ သူသည် မင်းသမီးအား ကျေးဇူးတင်လေသည်။

“အရှင် မင်းသမီး၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်အား ကယ်တင်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား အဘယ်သို့ ကျေးဇူးဆပ်ရပါမည်နည်း” ဟု အဘွားအိုက မေးလေသည်။

“အဘွား၊ အသင်သည် ကျွန်ုပ်အား ကျေးဇူးဆပ်ရန် မလိုပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အသင်အား ကူညီခဲ့ခြင်းသည် ပင် ကျွန်ုပ်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကောင်းမှု ဖြစ်ပါသည်” ဟု မင်းသမီးက ရိုးသားစွာ ပြန်ကြားလေသည်။

မင်းသမီးသည် အဘွားအိုအား ကူညီပြီးနောက် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားလေသည်။ သူသည် သူ၏ အလှအပကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော်လည်း၊ သူ၏ ကရုဏာစိတ်သည် ပို၍ ကြီးမားသည်။

တစ်နေ့သောအခါ မင်းသမီးသည် မြင်းရထားစီး၍ နန်းတော်အပြင်သို့ လှည့်လည်တော်မူသည်။ သူသည် အလွန်လှပသော ပန်းဥယျာဉ်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုပန်းဥယျာဉ်၌ အလွန်လှပသော ပန်းများ ရှိသည်။

“အမောင်၊ အဘယ်သူနည်း ဤပန်းဥယျာဉ်ကို စောင့်ရှောက်သူ” ဟု မင်းသမီးက အနီးအပါး၌ ရပ်နေသော သူတစ်ယောက်ကို မေးလေသည်။

“အရှင် မင်းသမီး၊ ထိုပန်းဥယျာဉ်ကို အဘွားအိုတစ်ဦးက စောင့်ရှောက်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်အား ကူညီခဲ့သည်” ဟု ထိုသူက ပြန်ကြားလေသည်။

မင်းသမီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်လေသည်။ သူသည် အဘွားအိုအား မမှတ်မိ။

“အမောင်၊ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအဘွားအိုအား ပေးကမ်းခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်သည် သူအား ကူညီခဲ့သည်” ဟု မင်းသမီးက ပြောလေသည်။

“အရှင် မင်းသမီး၊ ထိုအဘွားအိုသည် အသင်၏ ကရုဏာစိတ်ကြောင့် အလွန်ချမ်းသာသုခ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ အလွန်လှပသော ပန်းများ ရှိသည်” ဟု ထိုသူက ပြန်ကြားလေသည်။

မင်းသမီးသည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ကြည်နူးလေသည်။ သူ၏ ကရုဏာစိတ်သည် အကျိုးများစွာ ပေးခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

“အမောင်၊ ကျွန်ုပ်သည် အဘွားအိုအား ကူညီခဲ့ခြင်းသည် ပင် ကျွန်ုပ်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော အလှအပ ဖြစ်ပါသည်” ဟု မင်းသမီးက ပြောလေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ မင်းသမီးသည် သူ၏ အလှအပကို အလွန်တန်ဖိုးထားသော်လည်း၊ သူ၏ ကရုဏာစိတ်သည် ပို၍ ကြီးမားသည်။ သူသည် သူ၏ ဥစ္စာနှင့် အချိန်ကို အသုံးပြု၍ ဆင်းရဲသားများအား ကူညီသည်။ သူ၏ ကရုဏာစိတ်သည် သူအား ပို၍ လှပစေသည်။

ဤဇာတ်တော်သည် ကရုဏာစိတ်နှင့် ပေးကမ်းခြင်းတို့၏ အရေးပါပုံကို သင်ကြားပေးသည်။ ကိုယ်ကျိုးစွန့်၍ သူတစ်ပါးကို ကူညီခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ပို၍ လှပစေသည်။